Fire unge frå Nærøy mista livet

Det var godt sildefiske hausten 1899. Særleg langs kysten av Helgeland gjekk store sildestimar inn i dei fleste fjordane, og førte med seg livleg versemd og godt betalt arbeid for fiskarane og mottaksarbeidarane frå nærområda.

Utpå seinhausten strøymde silda nordover til Hamarøy og Steigen, og fiskeflåten følgde med. Og der nøter og garn vart dregne, var kjøpefartya ikke langt unna, med tønner, salt og verkemannskap. Fiskebåtane var helst høgmasta seglfarty, men mellom kjøparfartya var det og ein og annan dampbåt. Dei representerte det nye, effektive og trygge. Og omkring krinsa måsen i store skerikande svermar og sette melodi til den travle onna. Folk flest prata om sild og det lukta sild seint og tidleg.

Dei fleste av ungdomen i sjøbygdene hadde til vanleg små eller ingen inntekter. Når så silda kom, var det som eventyret opna seg for dei. Her var det bra betalt akkordarbeid, og det vart helst lange dagar og slitne armar for dei fleste.